Δούναβις

Mία ευτυχής ημέρα για τη Βουλγαρία και την Αυτοκρατορία. Στις 8 Νοεμβρίου του 927 ο Πέτρος της Βουλγαρίας πήρε για νύφη την Ειρήνη Λεκαπηνή, κόρη του Αυτοκράτορα Ρωμανού· και μαζίτον τίτλο του Αυτοκράτορα των Βουλγάρων.

Όχι και των Ρωμαίων, όπως επιθυμούσε ο ίδιος και ο πατέρας του Συμεών, επιδιώκοντας την αναγνώριση της δεσποτείας των ελληνόφωνων Χριστιανών της επικράτειάς του από το Βυζάντιο. Αλλά αν μη τι άλλο ήταν ο πρώτος στον οποίον οι υπεροπτικοί Ρωμαίοι αναγνώριζαν τέτοιο τίτλο: Tzar.
Συμφωνήθηκε επίσης η ως τότε καταβολή φόρου των Ρωμαίων στους Βουλγάρους να έχει τον χαρακτήρα «καταβολής εξόδων για την γκαρνταρόμπα της Αυτοκράτειρας».

H πορεία του Χανάτου του Krum από τη μάχη της Πλίσκας το 811 φαινόταν να επιβεβαιώνεται για τους Βουλγάρους. Ο σκοπός στο προηγούμενο διάστημα ήταν η αναγνώριση από την Αυτοκρατορία της ύπαρξής τους με ευνοϊκούς όρους. Στη μάχη εκείνη  ο Krum Κhan επέτυχε νίκη κατά του Αυτοκράτορα Νικηφόρου Λογοθέτη, εγκαθιστώντας τη φυλή των Στεπών βόρεια του Αίμου. Εις ανάμνησιν ανήγειρε μία στήλη, στα ελληνικά, για τη νίκη εναντίον των Γραικών:

…ΜΕΤΙΓΑΓΕΝ ΤΙΝ ΔΥΝΑΜΙΝ ΤΟΥ ΙC ΤΟΥΣ ΓΡΙΚΟΥC…

Ο διαδόχος του Krum, Omurtag, βοήθησε στη λύση της πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης από τον Θωμά το Σλαύο, αλλά για τους Βυζάντιους δεν ήταν παρά εις βάρβαρος πολυθεϊστής, εισβολέας στο Ρωμαϊκόν. Σε μία επιγραφή στα ελληνικά ο Omurtag έγραψε:

 «Ο άνθρωπος πεθαίνει, ακόμη κι αν έζησε ενάρετα, κι ένας άλλος γεννιέται, κι ο μεταγενέστερος ας δει αυτό για να θυμάται αυτόν που το έκανε. Το όνομα του πρίγκηπα είναι Ομουρτάγκ, ο Υπέρτατος Κάνος. Ο θεός του χαρίζει εκατόχρονη ζωή»

Αυτοί οι «ασεβείς βάρβαροι» που δεν είχαν ούτε γραφή, έλυσαν και τα δύο θέματα υπό του Βόριδος Α΄.

Όταν οι μοναχοί του Τάγματος του Κυρίλλου και του Μεθοδίου διώχθηκαν από τη Μοραβία στο τέλος του 9ου, ο Boris τους υποδέχθηκε με ανοιχτές αγκάλες. Ο Boris είχε βαπτισθεί Χριστιανός και αυτό που ήθελε για να ολοκληρώσει τη μεταστροφή των βουλγάρων και σλαύων πολυθεϊστών της επικυριαρχίας του, ήταν η Βίβλος σε κατανοητή γλώσσα. Το Γλαγολιτικό αλφάβητο που εφηύραν οι δύο μοναχοί από την Θεσσαλονική είχε πολλούς πρωτόλειους χαρακτήρες. Ένα νέο, με ελληνικούς, θα ήταν πιο εύχρηστο για τους σλαύους, τους βούλγαρους και τους ελληνόφωνους υπήκοους από τη Μαύρη Θάλασσα ως την Αδριατική. Ο βούλγαρος μαθητής του Κύριλλου Κλήμης και ο μοναχός Ναούμ εξέλιξαν το Κυριλλικό αλφάβητο βάσει του Γλαγολιτικού στο Preslav. Τη χριστιανική πρωτεύουσα των Βουλγάρων στο σκληρό πυρήνα, άνω του Αίμου.

Ο οποίος υπήρξε το απόλυτο όριο για τους Βυζάντιους που δεν μπόρεσαν να περάσουν ποτέ. Μέχρι τον Νικηφόρο Φωκά, καθώς όταν η Ειρήνη Λεκαπηνή απεβίωσε αρνήθηκε να πληρώνει τα «έξοδα γκαρνταρόμπας». Και κάλεσε τους Ρως να επιτεθούν από βορράν.

Και επιτέθηκαν· αλλά δεν αρκέστηκαν στην κασέλα με το χρυσάφι που έστειλε ο Νικηφόρος με το μάγιστρο Καλόγηρο στη Χερσώνα. Ούτε να παίζουν τη Μεγάλη Αρκούδα στους Βούλγαρους. Οι εμπορικοί σταθμοί των τελευταίων στο Δούναβη κατελείφθησαν και σύντομα, σε μία μόνο επιδρομή, σχεδόν όλη η Βουλγαρία κυριεύθηκε.
Παρόλες τις προσπάθείες των Χάνων η διοίκηση ήταν της Στέπας και οι Βογιάροι πολέμαρχοι που πλήρωναν σε είδος δείχνωντας την υποτέλειά τους στο Χριστιανικό κέντρο, δεν κακόβλεπαν τον Ρώσο Σβιατοσλάβ. Όχι όπως αυτούς στο Βοσπόρο.
Οι Ρώσοι όχι μόνο κατέλαβαν τη Βουλγαρία και τη Θράκη, αλλά έφτασαν ως την Κωνσταντινούπολη, όπου αναχαιτίστηκαν αριστοτεχνικά από το #2 του Τζιμισκή· τον Βάρδα Σκληρό.

Ο Τζιμισκής δεν επρόκειτο να αφήσει τα παράλια της Μαύρης Θάλασσας σε μία ναυτική φυλή όπως οι Ρως· και κάτι παράξενο συνέβη. Το Πάσχα του 972 διέταξε τις στρατιές να προελάσουν στα βόρεια του Αίμου που οι Ρως είχαν εγκατασταθεί. Οι νευρικοί ανιχνευτές μπροστά από τη στρατιά περίμεναν να δουν τα περάσματα στον Αίμο να φυλάσονται ασφυκτικά. Αντί αυτού τίποτα. Η στρατιά του Βυζαντίου πέρασε τον Αιμό. Ο Τζιμισκής κάτι ήξερε.
Ο κάμπος μέχρι το Δούναβη καταλείφθηκε εν μέσω αιφνιδιασμένων Ρως και απρόθυμων Σλαύων πολέμαρχων. Ο Σβιατοσλάβ με τους Σκανδιναυούς μισθοφόρους του – τους Βαράγγους – αποσύρθηκε στο Δούναβη, στο Δορύστολον.

Εκεί η μάχη έγινε κατά παράταξη. Μα οι γεροί πεζικάριοι της Στέπας δεν συγκρίνοντο με τον Ακρίτη Τζιμισκή. Και τους Κατάφρακτους. Με μεγάλες απώλειες κατέφυγαν στο κάστρο πάνω στο Δούναβη.
Στην επομένη μάχη ο Σβιατοσλάβ δοκίμασε το εξής: παρέταξε το στρατό, αλλά στενά σαν φάλαγγα και κοντά τα τείχη, ώστε να αποφύγει τις μανούβρες του Αυτοκρατορικού Ιππικού. Τότε ο Τζιμισκής διέταξε το Ιππικό να πλησιάσει τις θέσεις των Ρώσων και να υποχωρήσει, όχι σε πανικό. Οι απαίδευτοι Πετζενέγκοι και Βαράγγοι έπεσαν στο στρατήγημα του Ακρίτη και ακολούθησαν το ελαφρύ τάγμα. Ακολούθησε σφαγή.

Ο Ιωάννης ονόμασε το Preslav Ιωαννόπολις. Μετά τον μεγάλο θρίαμβο στη Βασιλεύουσα θα ακολουθήσει ακόμα μία εκστρατία στην Περσία, κατά την επιστρόφη από την οποία θα αποβιώσει. Όχι όμως πριν προλάβει να καταλάβει σε μία μόνο εκστρατεία στη Βουλγαρία ένα παλαιό εχθρό, αντί να αποκαταστήσει μία πρώην Χριστιανική Δυναστεία. Με μιας η Α΄ Βουλγαρική Αυτοκρατορία σβήστηκε από το χάρτη.
Όχι όμως οι Βούλγαροι.

[συνεχίζεται]

 

Golubac Grad, φρούριο των Σέρβων στο Δούναβη, 14ος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s